Bugün gerçekten yüreğim sızlıyor.

Ben bir Sivaslı olarak bu yaşananlardan utanıyorum. Bu olay sadece görme engelli vatandaşlarımızı değil, hepimizin vicdanını yaralamıştır.

Hani derler ya; “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.”

Ne yazık ki bugün bazı anlayışlarda bu sözün ruhu kaybolmuş durumda.

Bugün yaşanan sadece bir görme engelli meselesi değildir.

Bu bir vicdan körlüğüdür.

Bu bir merhamet körlüğüdür.

Bu bir ahlak körlüğüdür.

Bu bir karakter körlüğüdür.

Bu bir şeref körlüğüdür.

Bu bir haysiyet körlüğüdür.

Çünkü gören göz değil, vicdandır.

Bir halk otobüsü şoförünün görme engelli vatandaşlara “Bize haram ediyorsunuz, daha beter olun.” dediği yönündeki olay, insanlık adına kabul edilemez.

O insanlar o otobüse kimsenin lütfuyla değil, haklarıyla biniyor.

Vatandaşların belediyeye yaptığı şikâyetlere rağmen herhangi bir sonuç alınamaması da kabul edilemez. Bir belediyenin görevi, vatandaşın sesini duymak ve sorununa çözüm üretmektir. Sessiz kalmak, sorumluluğu ortadan kaldırmaz.

Adem Uzun…

Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun emanetini taşımak, sadece Büyük Birlik Partisi’nin rozetini takmakla olmaz. Onun adaletini, merhametini, dürüstlüğünü ve millet sevgisini yaşatmakla olur.

Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu, “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.” anlayışını benimseyen bir siyasetçiydi. Bugün engelli bir vatandaşa reva görülen bu muamele, onun temsil ettiği değerlerle bağdaşmaz.

Ben bir Sivaslı olarak bu tabloyu kabul etmiyorum.

Şehrimin böyle bir olayla anılmasından utanıyorum.

Muhsin Yazıcıoğlu’nun mirası sözle değil, hizmetle yaşatılır. Engellisini incitmeyen, garibine sahip çıkan, adaleti ayakta tutan bir anlayışla yaşatılır.

Vicdanını kaybeden, milletin gönlünü kazanamaz.

İnsanı yaşatamayan, devleti de yaşatamaz.
Gazeteci