Sevgili dostlar…

BİR BİTİK VAR.
YÜZÜNDEN SÜZME CAHİLİK AKIYOR
Valla her kes onu SİRKTE PALYAÇO SANIYOR.
Bu adamı defaden yazılarımla rezil oldu.
Hatta ne diyim şarkılar yaptık.
Cahil olduğu için yapay zekâyı yazılarında çok kullandığı için garibim yaşlılığında verdiği sonuçta beyin hücleri amipleşmiş.
Neyse.
bir yazı yazmış.

Başlığı da “Eşeği erken anırttım.”

Ben de okudum, okudum, bir daha okudum.

Dedim ki:

“Bu kadar eşek muhabbeti yapıp sonunda kendisini tarif etmesin?”

Çünkü yazının içinde gazetecilikten çok eşek var.
Anırma var, nal sesi var, at taklidi var…

Bir tek saman eksik!

Şimdi gelelim asıl meseleye…

Kendisi 40 yıllık gazetecilikten söz ediyor.

40 yıl!

Maşallah…

40 yılın sonunda hâlâ gazeteciliği, başkalarının ne yazdığına cevap yetiştirmek sanıyorsa, insan ister istemez soruyor:

40 yıl gazetecilik mi yaptın, yoksa 40 yıl gazetecilik yapmayı mı bekledin?

Bir de “Benim gazeteci olmadığımı yazıyor” diye kızmış.

Gazetecilik, “Ben 40 yıllık gazeteciyim” demekle kazanılan bir ruhsat değil kardeşim.

Facebookta yazı yazmak değil Üç beş kişiye. Gazetecilik; haberin peşinden koşmak, belgeye bakmak, araştırmak, soru sormak ve gerektiğinde kendi tarafına da dokunabilmektir.

Sen kalkıp benim yazımı eleştireceğine, yazdığım konulara cevap ver. 

Belge varsa belge getir.
Bilgi varsa bilgi getir.
Yanlış varsa yanlışını göster.
Ama sen hep sabun gibi kayıyorsun.
Valla hacı şakir bile senden daha kaliteli
Çabuk eriyor…
Askerde işe yararmış. Öyle anlatırlardı.

Ama “eşek anırdı, nal sesi geldi” diye köşe yazısı yazarsan, ben de doğal olarak sana “nal sesi değil, sana ağır cevap sesi geliryorder bir yerlerine ağrı girdi ” derim.

Üstelik kendi yazında sürekli “neden eleştirmedin?” diye soruyorsun.

İşte gazeteciliğin temel sorusu budur:
Öğren koçum , öğren.
Bu şantajlara benzemez.

Neden?

Ama bu soruyu önce kendine sorman gerekir.

Dün neden yazmadın?  Ne için ?

Bugün neden yazdın?   Ne için? 

Kim eleştirilince sustun?  Ne için? 

Kim eleştirilince kalemi eline aldın?  Ne için?

Bunların cevabını okuyucu verir.

Benim kim olduğuma gelince…

Ben kendimi “40 yıllık gazeteciyim” diye pazarlamak zorunda değilim.

Okuyucu ne yaptığımı zaten görüyor.
Kimin ne mal olduğunu da çok iyi biliyor.
Benim yazılarımı beğenmeyebilirsin.

Eleştirebilirsin.

Hatta cevap da yazabilirsin.

Ama cevap verirken kendi yazının yarısını eşeklere ayırıp sonra gazetecilik dersi vermeye kalkarsan, kusura bakma…

İnsan ister istemez “Bu yazının başrolü gerçekten eşek mi, yoksa yazar mı?” diye sorarım.

İnsan aynaya bakınca yansımasını görmeside acı birşey.
Son olarak şunu söyleyeyim:

Benim derdim seninle değil.

Benim derdim senin gibiler yüzünden gazeteciliğin içinin boşaltılmasıyla ,gazeteciliği şantaj aracı olarak kullanmakla.
Hatta senin değiminle “ gazeteciliği oropuslukla eşdeğer tutup böyle olmak lazım diyenlerle. “
O yüzden sen yazmaya devam et.

İnsan cinsinin sesini duyar.
Sen eşek sesi duyarsın,
ben haber sesi duyarım.

Sen Okey masalarından biraz vakit bulda kitap oku zihnin açılsın fazla yapay zekaya takılıp bana cevap yazdırma, düşünenmekten beyinin küçülmüş.

Aramızdaki fark da zaten tam olarak burada başlıyor.
Ama yakında son konuşan iyi konuşur bunuda iyi bil.
Bu da Sana kapak olsun açarken dikkat et bir yerine takma. 
ALLAH KORUSUN.
Gazteci Abi